Summer Leaves Shadow

THERE IS HOPE.

YOU JUST HAVE TO BELIEVE IN IT.

THERE IS HOPE PH

Mental Health Matters

There is Hope PH


MENTAL HEALTH MATTERS

There is Hope PH is a non profit organization.

We aim to spread awareness about Mental Health & Help those people who need assistance for their consultations and medications (if we have enough funds)


We want to stand in this advocacy as much as we can because suffering from mental illness is not a joke.

It's not as easy as you think, mental health is a serious matter and it needs more attention.


#mentalHealthmatters

#ThereisHopePH


About Us

It started when I was diagnosed of Generalized Anxiety Disorder with Depression last 2020.


I felt unmotivated and worthless. I kept on fighting every single day searching for my purpose.


2022, God gave me this organization.

I didn't think I was going to be an instrument in this matter.

But Im happy to help and spread awareness about mental health


Giving and helping is somehow giving me joy within me.

I will continue this journey forever and always.



Mina Antonino Ragasa

FOUNDER


Orange Gradient Background

MISSION

Enhance community awareness of mental health and the mind-body relationship between mental and physical health.

Help those people who have metal health condition but are unable to pay treatment and avice from a doctor.


VISION

Establishing a future in which a health community sees mental health as an intrinsic component of overall well-being.

Encouraging its members in engaging in worthwhile activities that promote health mental well-being in the country.


SEED OF HOPE

OUR MERCH - TOTE BAG

It's okay...

P180


Normalize Therapy

Mental Health Matters

P180

P180

Your feelings...

P180


Orange Gradient Background

FREE BOOKMARKS PROJECT

Our 𝐅𝐫𝐞𝐞 𝐁𝐨𝐨𝐤𝐦𝐚𝐫𝐤𝐬 𝐏𝐫𝐨𝐣𝐞𝐜𝐭 is a campaign that Mental Health Matters. This bookmark encourages mental and emotional wellness for all. We'll supply you bookmarks with your own logo in it. Our goal for this campaign is to spread more awareness that mental health matters and you should prioritize it too.

#FreeBookmarks Project

We are partnering with people who has coffee shops here in Cabanatuan City. They can give customers one bookmark once purchased a coffee, or they can put it on the counter so customers can get freely, whatever works for them.We are making a move even it is just a small act. We will always stand in this advocacy forever and always.

Thank you to those partnering with us!

Our bookmarks are available in these coffee shops. 🤎

KINDNESS PROJECT

We went to Over The Top Psychiatric Center last October 27, 2022.

We gave hygiene kits, slippers, used but not abused clothes & vitamins for the patients.

The facility has over 45 patients admitted, and we are looking forward to do this yearly.

In God's will. Thank you for your support.


STORIES

Carmela.

Ako si Carmella, hindi ko tunay na pangalan. Salamat ay may ganitong organization. Matagal na po ako nag tatake ng medications. Meron po akong Schizoaffective Disorder at nag tatake ako once a day ng Escitalopram at Resperidone. Nais ko pong mabuhay ng normal na hindi umaasa sa gamut, nanghihinayang na din po kasi ako sa per ana nilalaan ko sa mga gamot ko pero hindi po pwede dahil sa sakit ko. Kapag sinusumpong ako nakakarinig ako ng mga boses at may mga nakikita ako na mga ahas o sobrang bah ana tubig. Gusto ko na po gumaling kaya iniinom ko ang mga gamot pero ako ay isang mahirap lang po. Nag nanais po sana ako ay tulungan para sana sap ag gagamot ko.


Since 2009 nagsimula ang mga nakikita at naririnig ko. Nahihinto pero babalik kapag hindi ako nakakainom nang gamot. Masyado po kasing toxic ang buhay ko eversince.


STORIES

Jane.

Ako po si Jane, hindi ko tunay na pangalan.


I think I got childhood trauma po, I got molested many times by my friend's kuya when I was just 8 years old. I was scared to share it to anyone and buried that nightmare ever since. I became a repressed and quiet person. I can't even express myself emotionally in front of anyone or even cry. I learned to hide, growing up & I got raped at the age of 18. And again, I didn't tell anyone not a single soul. I learned to hide it & my self-esteem became so low that I didn't value myself anymore and I feel worthless oftentimes. I thought I was okay. I was able to find work and love. But somehow, my trauma gets on the way. I'm so afraid that people will just have ill- intentions towards me and I cant trust them easily. I cant even have a normal relationship anymore even with my family and I always blame myself for it until now. It's a collective bad experiences plus a bad relationship that continuously lead me to depression until now. I dont know if this is still normal, I sometimes search for things like "how to die painlessly".. I thought it was all normal.. and will just go away... But it doesn't... Until now po.. I got so many thoughts... And I would just cry whenever I'm alone


STORIES

Lanie.

Ako si Lanie, hindi ko tunay na pangalan.

I am currently diagnosed with anxiety and panic attacks. Nagstart po ako ng medication ko last year pa.

Nastart po nung 2017. I got hospitalized po and I found out na may mitral valve prolapse ako. Though, I was assured by the doctor na healthy naman ako. Pero since then, nagpapanic attacks na ako and all. Nalagpasan ko naman po siya. Up until 2019. Naulit na naman po. Naospital ulit ako then bumalik ulit ung attacks ko. Months din bago nawala. And then, nacope up ko naman po siya. Just until recently (last year po), naospital po ulit ako. Although, 4x na po akong nag2d echo and wala naman po problem. Pero naghahyperventilate po kasi ako and all. My cardio suggested that I should see a neuro-psych bec. wala naman po sila makita na problem bakit di po ako makahinga sometimes. And yun nga po. What I'm experiencing po pala are panic attacks and anxiety. Actuall po, I always have a problem talking infront of many people and being with many people. Pakiramdam ko po is nasusuffocate po ako

Can I ask for help po. Kahit sa medications lang po. Jovia is to costly and I need ti drink it po everyday


STORIES

Leni.

Ako si Leni, hindi ko tunay na pangalan.

Nadiagnosed po ako ng severe depression and panic disorder.

Sobrang lungkot wala gana sa lahat wala kaibigan plagi takot

Madami pa po sintomas. Yung mga next ko consultation di ko na po alam kung kaya ko pa ma afford ksi good for 30days lang nireseta po

Wala na po kasi ako pmbili ng meds ko for anxiety and depression.

Nagresign na po ako uli kasi di po nila maintindihan pinagdadaanan ko.

Hiniwalayan din po ako bf ko dahil masyado daw ako ma drama palagi ko nlang daw dinadahilan ung sakit ko.. Madalas po niya ako kutyain. Minsan sinasabi niya po ng kaya ko naman kontrolin bkt d ko ikontrol. Nasa isip ko lang daw po. Lalo po ako nadedepress kasi kht family ko eh di nila maintindihan kung bakit palagi lang ako nasa kwarto nakakulong at palagi ninenerbyos at overthink. Pakiramdam ko po kahit mag apply ako trabaho eh di ako matatanggap kasi pag interview hin na ako sobra na po ako natatakot, nanginginig at kinakabahan. Takot po ako mareject. Tinatry ko naman po. May mga reseta po sakin kaso po dahil nagresign ako wla na po talaga ako pambili gamot.

Natatakot po ako na baka pag nahinto po gamutan ko eh lalo po lumala sakit ko..



Neil.

- problema nalang ngayon, ay madalas mahilo sa maraming tao. Nagpapanic attack sa byahe kapag magisa. Mabilis manghina kapag nasa initan o walang ventilation


never papo ako nakapag'paconsult sa psychiatrist dahil wala na pong pera hindi rin po ako makapagwork dahil sa panic ko sa labas...


Last yr papo itong panic ko

Nilalabanan ko po, pero kapag mag-isa ko sa labas kunwaring bibili lang sa palengke or kanto po mabilis ako manlamig ng kamay. Kaya po madalas sa bahay lang ako, hindi umaalis magisa.

Nagbabantay lang po ako ng sari sari store dito sa rin po sa bahay yun. Graduate po ako nung 2020 pero hindi ko po nagamit dahil sa anxiety ko, nagsimula po ito sa acid reflux eh tapos may mga kaklase akong sunod sunod namatay then last year yung bestfriend ko kaya grabe po lumo ko nun nagoverthink nako hanggang sa nagpapanic nako sa labas kapag magisa simulang nung May last year


Malakas po ko magkape bago magka acid reflux, then nung nagsimula yung lockdown tumaba ako then puro kape.


Hanggang sa kapag walang ventilation o hangin palagi ko na po hinahabol hininga ko

Madalas po nung tinry ko sumakay magcommute nung mga nakaraang buwan kasama naman po gf ko, nakakayanan po basta may kasama at wala ganong tao.


God Bless po sa inyong lahat na bumuo nito


Webinars hosted by There is Hope PH

Webinars hosted by There is Hope PH

VOLUNTEERS

Imari Santos

Pharmacist

Aries Charifa

Psychology Instructor

Ish Navarro

Psychometician

Peeve Kaye Balbuena

Psychometrician

Precious Joy Casticimo

Engineer

Girlie Castillote Teacher

Mariel Gardose Teacher

Tulong para sa Nueva Ecija! #KardingPH

INTERVIEW:

RADYO PILIPINAS WORLDWIDE

LIBRENG CHECK UP SA PSYCHOLOGIST!

(October 2022)

Thank you Hiraya Diwa and Excelsus Psychological Services.

Hindi ko po sinisisi ang mga magulang ko. Masakit lang sa part ko kasi nag hiwalay sila dahil mayroon tunay na asawa ang tatay ko. Nagkaroon ulit nang asawa ang nanay ko pero sa umpisa hindi pa ako nakikitira sakanya kasi nag aaral ako sa loob ng kumbento. Noong lumabas po ako dahil tapos na ang pag papaaral sakin sa highschool, naawa at nag taka ako sa sitwasyon na nadatnan ko sa nanay ko. Tanggap ko naman pong maging mahirap pero yung may kasamang lasinggero at halos gabi gabing pag aaway nila at madalas na ginagawa na nakakadiri ng tatay tatayan ko. Sobra po ako nadepress sa buhay ko. Hindi na rin po ako nakapag tapos ng college dahil sa kakulangan sa pera.


Matagal po akong nag wowork kung saan saan pero wala akong na achieve na peace of mind dahil scaterred po ang attention span ko. Madalas po kasi ako namomolestiya, at yun lagi sila nag aaway nang nanay ko tapos po iniisip ko kung paano ako makakatakas sa bahay para makaahon sa buhay. Kaso parang hindi ko na masolusyunan. Araw araw akong pagod, malungkot at hirap na hirap. Matanda na nanay ko at may sakit din. Parang kahit saan ako mag sumbong wala naman tutulong saamin. Na manage ko pa rin na hindi mabaliw noong time na yon, pero punung puno ako nang galit at hinanakit. Galit ako sa mundo noon, pero wala naman ako sinasaktan na ibang tao.


Nung magkaroon ng pagkakataon na makapag apply sa abroad kahit nangutang ako, at kahit ano pa madatnan ko sa bansa na yun, tinanggap ko. Pangarap ko noon iaalis sa hirap ang nanay ko sa kalagayan niya at ipapaopera ko siya at iaahon ko ang sarili ko sa pagiging mahirap. Kaso isang taon lang ako sa ibang bansa. Nag pipintura ako doon sa barko, doon ako sinumpong. Dahil doon, napabalik ako ng Pilipinas. Ayaw ko sana umuwi kasi marami akong pangarap kaya lang nakakarinig ako ng boses at nadiagnose na din ako ng Major Depressive Disorder.


Mas lalong bumigat ang naramdaman ko nung umuwi ako. Wala pinagbago ang bahay naming, bukod sa sira sira pa rin. Sukang suka na ko sa itsura ng tatay tatayan ko. Hindi ako pumayag umuwi samin pero wala ako makuhang matinong trabaho. Kaya yung inuupahan ng nanay ko ay kailangan na naming umalis. Pinagsikapan ko manahi ng basahang bilog noon. Kahit masakit sa likod at kahit halos ako lang ang gumagawa. Dahil ayaw iwanan ng nanay ko ang dating bahay naming dahil sabi niya madami na siya hirap sa bahay nya doon. Kaya gagawa siya ng paraan para mabenta at may makuha manlang.


Pagod na pagod na talaga ako. Mga panahon na naiisip ko makasalanan ako kaya ganito ang buhay ko. Ilang beses ako pumupunta sa pari, nagkukumpisal ng buhay ko pero hindi matapos ang hirap ng puso ko.

Maraming nangyari hanggang sa bumalik na din kami sa dating bahay, puro hirap at hinanakit. Nakamatayan nang nanay ko ang hirap ng buhay namin. Hindi ko siya Nakita sa burol niya o naihatid sa huling hantungan niya. Kasi may sumpong daw ako noon, pero alam ng isip ko ang mga nangyayari. May sakit man ako pero gising ang isip ko.


Wala na ang galit sa puso ko. Lungkot lang ang madalas kong nararamdaman. Ang galit bumabalik lang pag nauunang maalala ko ang sitwasyon pero ang ginagawa ko dinarasal ko kasi ako din ang naaapektuhan.


Noong masamang masama ang kalagayan ng nanay ko dahil sa sakit niya, sabi ko sa Diyos ay kunin nalang siya para makalayo na din ako sa step father ko. Makalaya sa hirap na ikinadena sakin. Sabi ko sa Panginoon, makakayanan ko kahit may sakit ako, huwag lang ang nanay kong hirap sa buhay at sa sakit niya.


Namatay nanay ko ng maihatid niya ako sa Mental Hospital year 2012. Doon din at sabi ng Doctor ay may Schizoprenia siya. Naawa ako sa sarili ko at sa nanay ko.


Dumaan mga taon, yung pinsan na nakilala ako ay doon nakitira. Nahirapan din ako kasi may mga priority sila sa buhay at ayoko naman na pabigat ako. Hanggang sa 2015 nag hanap ako ng work, nanghingi ako ng tulong sa dati kong inaralan nung bata pako. Kaso doon sa pinagtatrabahuan ko sinumpong ako, nakakakita ako ng mga ahas at kung anu ano pang kakaiba.


At para bang pinapaikot ikot lang ako sa istorya nang pag hihirap ng buhay ko.

Sa ngayon nakikitira ako sa mga madre, awa ng Diyos nakakasurvive sa needs sa tulong nila. Kaya ako dumulog dito kasi gusto ko na talaga maalis yung trauma na meron sa isip ko at sa mga naranasan ko.

Kung may session man batay sa kabutihan willing ako sumama, para matulungan na ko. Nais kong mag patuloy itong productivity ko kahit paunti unti. Nag titiwala ako na mabubuti kayong tao at Mabuti ang hangarin niyo na makatulong sa katulad ko.



Thank you It was a college professor from *** po a new acquaintance of my college friend. I was 18. And it's my first time going out with him, he made me drink an alcoholic beverage and put some powder in my drink and he said it's just for flavor po and I was too naive back then because everything is my first time and thats why he got the opportunity to do something bad on me because I I blacked out. But I didn't report him because I was scared and I was just a student back then later on I found out after a few years that he got his own family and a kid. I never got the healing I needed. And I kinda just live with the trauma everyday. I think it affected me how I am as a person right now, I'm a low self esteem girl today I'm 30 no family yet and I feel like I'm hopeless. There's this continuous outburst of emotions sometimes I would just cry out of hopelessness even at work. I would tear up but still hide it. It just hurts my chest whenever I think about it. Keeping it for over 15 years++? Will I still have the chance to be happy po? And to free myself from the nightmares of my past.


Hope. Believe. Faith

Partner with us!

ADDRESS

Cabanatuan City, Nueva Ecija

Philippines

Email

thereishopeph@gmail.com

Facebook Circle Logo
Lined Contemporary Utilitarian Non-Profit Donate Button